Kimse Peter Mutabazi’ye hazır olup olmadığını sormadı. O sadece, çatısı altında yaşayan hiçbir çocuğun kendisinin bir zamanlar hissettiği gibi hissetmemesine karar verdi.
İlk çocuk Anthony’ydi ve sonra bekâr olduğu için sisteme dahil olmaya uygun olmadığını düşündü. Ama yanılıyordu. Bunun geçici olacağına, çocukların kalıcı yuvalarını bulmalarına köprü olacağına söz verdi, ancak bu süreçte bir şeyler değişti. Günler haftalara, ardından aylara dönüştü; yıllar geçip gittiğinde ise Anthony’yi evlat edinmişti. O ilk çocukla birlikte hayatının amacını anladı.
Bugün hâlâ bekâr bir koruyucu aile babası ve evlat edinen baba; evi gerçek bir sığınağa dönüştü: insanların dinlendiği, korunduğu ve sevildiklerini sormaya asla ihtiyaç duymadıkları bir yer. 48’den fazla çocuk onun evinde kaldı ve bunların dördü artık geçici değil: onlar onun ömürlük ailesi.
İnsanların başkalarının hayatlarını değiştirdiğini düşündüğünü söylüyor. O ise daha basit ve daha derin bir şeyle karşılık veriyor: sonunda çocukken sahip olmayı dilediği baba oluyor.