Her gece gördüğünüz Ay gri değildir. Bu, atmosferik bir yanılsamadır.
İtalya’nın Cortina d’Ampezzo kentinde ilkokul öğretmeni olan Marcella Giulia Pace, Ay’ı fotoğraflamak için geceleri sık sık dışarı çıkar, kavuşumları ve atmosferik olayları da görüntüler. Ancak bu, sadece düğmeye basmaktan ibaret değildir. Bu görüntülerin çoğundan önce gök cisimlerinin konumları incelenir; bu nedenle astronomi, coğrafya ve meteoroloji bilgisinin yanı sıra yazılımlardan da yararlanır.
Ülkenin farklı noktalarından dolunayları fotoğraflayarak on yılını böyle geçirdi.
Marcella, gökyüzünde ilginç koşullar bulmak için saatlerce bekleyebildiğini, hatta bir öğünü atlayıp mola vererek vakit geçirebildiğini söyledi.
2020’deki kapanma sırasında on yıllık arşivini gözden geçirmek için zamanı oldu ve en renkli 48 görüntüyü seçti: kırmızı, turuncu, altın sarısı, gri ve hatta çarpıcı mor bir Ay. Uydumuzun aydınlatılmış yüzeyi doğal olarak kahverengimsi gri olsa da, görsel şölenin büyük kısmı ışığının atmosferimizden geçmesiyle ortaya çıkar. Hava molekülleri mavi ışığı kırmızı veya turuncu ışıktan daha kolay saçar; toz, su damlacıkları ve hatta orman yangını dumanı, gözlerimize ulaşan rengi daha da değiştirebilir. Tam Ay tutulması sırasında Dünya’nın gölgesi de devreye girer ve Ay’ı kırmızıya boyayabilir.
Pace’in çalışması gözden kaçmadı: NASA, Kasım 2020’de kompozisyonunu Günün Astronomi Fotoğrafı olarak yayımladı ve National Geographic de sonunda bu çalışmaya bir yazı ayırdı. Her biri imkânsız bir çiçeğin taç yaprakları gibi sıralanmış 48 Ay’dan oluşan spiral düzenlemesi, pek az kişinin durup düşündüğü bir şeyi gösteriyor: Ay her zaman aynı olabilir, ama atmosferimiz onu bize hiçbir zaman tam olarak aynı şekilde göstermez.