James Harrison iğneye bakmaya dayanamazdı. Tavana, duvardaki lekelere, hemşirelere, kendi kolu dışında her şeye bakardı. Ve yine de, elli yılı aşkın bir süre boyunca, her hafta ya da iki haftada bir kliniğe geri döndü.
Her şey 14 yaşındayken başladı; geçirdiği büyük bir göğüs ameliyatı, 13 kan nakli almasını gerektirdi. Onlar olmasaydı hayatta kalamazdı. Babası ona bu isimsiz bağışçıların onun için ne yaptığını anlattı ve Harrison, 81 yaşına kadar sürdüreceği bir karar aldı.
Kimsenin öngöremediği şey, kanının olağanüstü çıkacağıydı: vücudu, yenidoğanın hemolitik hastalığına karşı fetüsleri koruyabilen bir antikordan alışılmadık miktarlarda üretiyordu; bu, anti-D tedavisinden önce, teşhis edilen her iki bebekten birini öldüren bir kan grubu uyumsuzluğuydu. Harrison’ın her bağışı 2,000’den fazla yenidoğanın hayatını kurtardı.
Toplamda 1,172 bağış yaptı. Plazması sayesinde hayatta kalan bebekler arasında kendi iki torunu da vardı. 17 February 2025 tarihinde, 88 yaşında, uykusunda öldü. «Her bağışta benden küçük bir parça var», demişti bir keresinde. Bu bir mecaz değildi.