Hajime Moriyasu soyunma odasına gitmedi. Hakem son düdüğü çaldığında ve Brezilya tur atlamayı kutlarken, Japonya’nın teknik direktörü gözleri yaşlarla dolu bir şekilde sahanın ortasına doğru yürüdü ve Houston’a kadar gelmiş binlerce taraftarın önünde derin bir şekilde eğildi. Arkasında, tüm takım sessizce onun örneğini izledi.
Japonya, 2026 Dünya Kupası’nın son 16 turunda 1-2 mağlup olmuştu. İlk yarıda Sano Kaiju’nun attığı müthiş gol herkesi hayallere sürüklemişti, ancak iki gol —biri Casemiro’dan, diğeri uzatma dakikalarında Gabriel Martinelli’den— turnuvaya şampiyonluk hedefiyle gelen bir takımın hayalini sildi. Basın toplantısında Moriyasu bahane aramadı: «Bir teknik direktör olarak yeteneğim yetersiz. En içten özürlerimi ifade etmek istiyorum», dedi, sesi titreyerek.
İnsanları herhangi bir zaferden daha çok tanımlayan yenilgiler vardır. Moriyasu sekiz yıldır Japonya’nın başında, takımı üst üste iki Dünya Kupası’na taşıdı ve buna rağmen cevabı olarak alçakgönüllülüğü seçti. Kaçamak bir sessizlik ya da soğuk açıklamalar yoktu—sadece bir selam, gözyaşları ve devam etme sözü vardı. Bu da, dünyanın herhangi bir sahasında, başka türden bir büyüklüktür.