José Herón Badillo, Mayıs 1990’da papanın Zacatecas’a yaptığı pastoral ziyaret sırasında II. Jean Paul’un huzuruna çıkarıldığında dört yaşındaydı ve son evre lösemiyle mücadele ediyordu.
Tedaviler bedenini zayıflatmıştı ve tıbbi tahminler hiçbir umut sunmuyordu.
Papa ona şefkatle baktı, sarıldı ve alnından öptü. Kısa bir süre sonra yapılan testler löseminin tamamen ortadan kaybolduğunu gösterdi; onu tedavi eden uzmanlar açıklayamadıkları bu iyileşme karşısında şaşkına döndü.
Yıllar sonra José Herón, iyileşmesini Kutsal Baba’nın bu hareketi aracılığıyla Tanrı’nın müdahalesine bağladı.
Ailesi de Tanrı’ya ve II. Jean Paul’un şefaatine şükrediyor.
Onlar için bu kucaklaşma, çocuğun hayatının farklı bir yöne girdiği ana bağlılığını koruyor.