Judi Dench artık bir metre uzaktaki bir yüzü bile ayırt edemiyor.
2012 yılında makula dejenerasyonu teşhisi kondu ve hastalık, görme alanının merkezini yok edene kadar ilerledi. Silüetleri tanıyabiliyor, ancak bir senaryoyu okuyamıyor veya televizyon ekranını göremiyor. Bazen sokakta, arkadaşları olduklarını düşünerek yabancıları selamlıyor; diğer zamanlarda ise tanıdığı birini istemeden görmezden geliyor. Hatta sırf kibirliymiş gibi göründüğü için bu konuda kendisiyle sitemkâr bir şekilde konuşulduğu bile oldu, oysa gerçekte onları göremiyor.
Geleneksel tiyatro sahnelerini bıraktı, ama Shakespeare’i bırakmadı. Şimdi genç öğrencilere Shakespeare eserlerini sahnelemeyi öğretiyor; bunun için kariyeri boyunca geliştirdiği fotoğrafik hafızasına güveniyor. Ailesi ve arkadaşları da ezberleyebilmesi için metinleri ona yüksek sesle okuyor.
91 yaşına girmesine günler kala, Radio Times dergisine her iki gözünün de artık hiçbir tedavinin mümkün olmadığı bir noktaya geldiğini söyledi. Bunu tanımlamak için kullanılacak kelimeyi kendisi seçti: «ezip geçen bir şey», insanı ezen bir şey. Yine de öğretmeye devam ediyor.
