Vaftiz annesi kapıyı açtığında mavi ve sarı bir bone takıyordu.
Bu bir aksesuar değildi. Kanser tedavisinin ondan aldığı şeyi örtmenin bir yoluydu—yok olana dek ne kadar önemli olduğunu fark etmediğiniz kimliğinin o parçasını.
Carol bunu biliyordu ve hiçbir mağazadan satın alamayacağınız bir şey yapmaya karar verdi. Belki de yıllardır özenle baktığı saçlarını kesti ve onun için bir peruğa dönüştürdü.
«O benim vaftiz annem… Küçüklüğümden beri saçlarıma ne kadar özen gösterdiğini hatırlıyorum. Saçlarımı hep o şekillendirirdi ve bana onları sevmeyi öğretti. Bugün, ona bunu farklı bir şekilde geri verme sırası bendeydi»
Vaftiz annesi içindekini gördüğünde yüz ifadesi buruştu.
Bazı hediyeler parayla, bazılarıysa vazgeçmenin bedeliyle ölçülür. Bu hediye ikinci gruptan: başka biri kendini eksik hissetmeden yeniden aynaya bakabilsin diye kendinden bir parça.