Onlarca yıl boyunca, süper kütleli kara delikler kozmosun kötüleri rolünü üstlendi: gazı, tozu ve fazla yaklaşan her şeyi yutan kütleçekim canavarları. New York City University’de astrofizikçi olan Barry McKernan’ın liderliğindeki yeni bir çalışma ise tam tersini öne sürüyor.
arXiv deposunda yayımlanan modele göre, etkin galaktik çekirdekleri çevreleyen toz torusları — sıcaklıkların önemli ölçüde düştüğü dış bölgeler — gezegensel yuvalar işlevi görüyor. Bu bölgelerde, Jüpiter büyüklüğünde ya da daha büyük dünyalar da dahil olmak üzere devasa gezegenler oluşurdu. Çalışmanın en radikal sonucu şu: bu ortamlar, bilinen evrenin tamamındaki en büyük gezegen nüfusuna ev sahipliği yapardı.
Şimdiye kadar hiç kimse etkin bir kara deliğin çevresini dünya oluşumu için bir aday olarak düşünmemişti. Çalışma henüz hakem değerlendirmesinden geçmedi, bu nedenle sonuçları doğrulanmış gözlemler değil, modellere dayanan hipotezlerdir. Ancak model bilimsel incelemeye dayanırsa, her zaman her şeyin sonu olarak hayal ettiğimiz nesnenin aslında kozmosun en büyük dünya yaratıcılarından biri olduğu ortaya çıkacaktır.