1999’da kızı Ava, hamileliğin sekizinci ayında ölü doğdu. İki yıl sonra, Nisan 2001’de, birlikte o aileyi kurmayı umut ettiği kadın Jennifer Syme, Los Angeles’ta bir araba kazasında hayatını kaybetti. 28 yaşındaydı. Keanu 36 yaşındaydı.
Daha önce, 1993’te, en yakın arkadaşlarından biri olan River Phoenix’i de kaybetmişti.
Yıl 2006’ydı. Parade dergisine verdiği bir röportaj. Orada Keanu, standart bir kişisel gelişim sözü gibi gelmeyen bir şey söyledi: «Keder şekil değiştirir, ama asla bitmez». Ve hepimizin düştüğü tuzağı açıkladı: bir gün acının kaybolacağına ve «iyileşeceğimize» inanmak. Öyle değil, dedi. O kişiyi özlemeyi asla bırakmazsınız. Onlarla hiç yaşanma fırsatı bulamamış her şeyi de özlersiniz.
İşte dönüm noktası buydu. Keanu acının geçeceğine söz vermedi. Bunun yerine, onun kendisini ezip geçmesine izin vermeyeceğine söz verdi. «Bir kayıptan sonra hayat, toparlanma eylemi gerektirir», diye açıkladı. “Bunalmış hissetmeyi reddetmelisiniz. Hayat devam etmek zorunda.”
Ve devam etti. Aynı röportajda, kayıpları hâlâ yeniyken, evlenmek istediğinden, çocuk sahibi olmak istediğinden söz etti. Herhangi bir şeyi atlatmış olduğu için değil. Hayatın ne kadar kırılgan olduğunu ona çoktan göstermiş olmasına rağmen, hayata açık kalmaya karar verdiği için.
Yıllar içinde Hollywood’un en sevilen erkeklerinden biri hâline de geldi. Taşıdığı yükü sakladığı için değil. Dünyanın ondan aldığı her şeye rağmen, dünyaya her zamanki sadeliğiyle davranmayı sürdürdüğü için.
Keanu Reeves’in kim olacağını acı seçmedi. O seçti.
