«Kendime bakıp gülümsüyorum»: Görünüşü nedeniyle anne babası tarafından terk edilen adam kendini sevmeyi öğrendi

Biz hepimiz farklıyız ve bu birçok insanın anladığı bir şeydir. Açıkçası kendimizi başkalarıyla karşılaştırırsak göz rengimizin, tenimizin, saçımızın ve hatta vücut tiplerimizin farklı olduğunu görürüz, aynı zamanda ortak sahip olabileceğimiz sonsuz sayıda özellik de vardır.

Her ne kadar tüm bunlar, birbirimizle ilişki kurma söz konusu olduğunda daha az önem taşıması gereken bir şey olsa da, çünkü her insanın kişiliği ve hikâyesi gerçekten önemli olan şeydir. Ancak bunu herkes anlamıyor ve bu da Jono Lancaster‘ın bizzat gördüğü bir şey.

Jono, West Yorkshire’lı 38 yaşında bir adamdır (İngiltere) ve Treacher Collins sendromuyla doğmuştur; bu kalıtsaldır ve yüzdeki bazı kemiklerin ve dokuların gelişmemesine neden olur. Bu nedenle Jono, elmacık kemikleri olmadan doğdu ve az gelişmiş bir çenesinin yanı sıra, kendi ifadesiyle ‘küçük Bart Simpson kulakları’na sahip.

Görünüşü hayatı boyunca fark edilmeden kalmadı, ancak onu sevmeyi öğrendi ve kabul etmeyi de. Jono, LADbible‘a anne babasının onu doğar doğmaz terk ettiğini anlattı, ancak bunu 24 yaşına kadar bilmiyordu.

«Her iki ebeveyn de çocuğun görünüşü karşısında dehşete kapıldı. Her iki ebeveyn de annelik bağı hissetmedi. Her iki ebeveyn de 36 saat sonra hastaneden ayrıldı, çocuğu geride bırakarak», hastanenin ona verdiği belgede böyle yazıyordu.

Ve bunu o zamana kadar bilmiyor olsa da, durumu her zaman kendince görmeye çalıştı. «Üniversitedeyken, açıkçası elimde o kelimeler yoktu. Parçaları birleştiriyordum, cevapları oluşturuyordum ve o anda beni farklı göründüğüm için terk ettiklerini düşündüm. Beni böyle göründüğüm için terk ettiler ve bu beni mahvetti», diye yayın kuruluşuna anlattı.

Jono, 5 yaşındayken Jean adında bir kadın tarafından evlat edinildi; bu kadın onun için bir anne oldu. Ayrıca, büyümenin onun için kolay olmadığını söyledi.

Sokakta biraz alayla karşılaşmış olsa da, neyse ki «güvenli ve birbirine bağlı bir çevrede» yaşadı, ancak ortaokula başladığında başkalarının en acımasız yönünü tanıdı.

«Birdenbire, beni daha önce hiç görmemiş tüm o çocuklar vardı. Daha büyük çocukların hedefi oldum», diye LADbible‘a anlattı. «Ve sonra birdenbire, işaret etmeler, hakaretler, çocukların bana tepeden bakması, bana sadece gülmeleri… işte o zaman farklılıklarım artık havalı değildi, onları kutlayamıyordum», diye ekledi.

Yıllar içinde «en karanlık döneminden» geçti; bu, bir ilişki ve ayrılık yaşadığı zamandı, ama bu kalıcı olmadı. 20 yaşında «bir büyüme ve iyileşme dönemi» başladı; bu süreçte sevdiklerine açıldı ve bugün olduğu özgüvenli kişiye dönüştü.

Biyolojik anne babasıyla iletişime geçmeye çalıştı ama reddedildi, ancak olanlarla barıştı ve kendisi olarak hayatın tadını çıkarmaya odaklanıyor. Love Me Love My Face Foundation’ı kurdu; bu kuruluş Treacher Collins sendromu ve diğer kraniyofasiyal rahatsızlıkları olan insanları destekliyor ve ayrıca başkalarına ilham vermek ve yardım etmek için hikâyesini paylaşıyor, böylece daha fazla insan kendini kabul edebiliyor.

«Artık her şeyi sıyırıp attım ve gerçek şu ki biyolojik anne babam hakkında bildiğim tek şey, bana hayat verdikleri. Beni bu dünyaya getirdiler ve bu hayatı yaşamak ve ondan en iyi şekilde yararlanmak bana kalmış. Ve zaten şimdi güzel bir hayatım var, bu yüzden sonsuza dek kutsanmış durumdayım», diye LADbible‘a anlattı.

Bir keresinde, spor salonundaki boy aynasının önündeyken şöyle düşündü: «Yüzüme bakıyorum ve başımı çevirmek istemek yerine gülümsedim. Hatırlamadığım kadar uzun yıllardan sonra ilk kez gördüğüm şeyi sevdim», diye yayın kuruluşuna göre aktarıldı. Bunu bilmek yüreklendirici bir şey.