Kim Jong Il Aralık 2011’de öldüğünde Kuzey Kore 11 günlük zorunlu yas ilan etti. Saygı göstermek yeterli değildi: tüm ülkenin perişan görünmesi gerekiyordu. Milyonlarca insan meydanlarda ve bronz heykellerin önünde sıraya girdi; devlet yayınlarında kalabalıkların çığlık atıp kendilerini tutamadan ağladığı gösteriliyordu. Son cenaze korteji sırasında katılımcıların eldiven, şapka veya atkı takması yasaktı; böylece onları izleyenler gözyaşı döküp dökmediklerini kolayca anlayabilecekti.
Diğer her şey askıya alındı: eğlence, alkol, boş zaman etkinlikleri ve hatta market alışverişi. Bir ayrıntı durumu daha da ürkütücü hâle getiriyor: o günlerde bir aile üyesini kaybedenler, kendi ölülerinin ardından yüksek sesle yas tutamıyordu.
Daily NK’nin haberlerine göre, yeterince yas tutmamak ciddi bir siyasi suç sayılıyordu. Komşular ve gizli polis yas tutma toplantılarını izliyordu; toplantılara katılmayanlar ya da yeterince kederli görünmeyenler, çalışma kamplarında en az altı ay kalma veya aşağılayıcı bir halka açık öz eleştiri oturumuna katılma riskiyle karşı karşıyaydı. Haberlere göre, açıkça saygısızlık göstermek ya da yasakları çiğnemek idamla veya tüm ailelerin uzak eyaletlere sürgün edilmesiyle sonuçlanabilirdi.
