Kötü yerleştirilmiş bir kalem ve bir otobüs yolculuğu, haftanın en çok konuşulan kazara sanat eserini yaratmaya yetti.
O sadece saçını toplamak istemişti. Olağandışı hiçbir şey yoktu; herkesin çantasında bulduğu ilk şeyle binlerce kez yaptığı türden bir şeydi. Sorun şu ki kalemin ucu doğrudan tenine dönüktü ve otobüsün her hareketinde, her sarsıntıda, her ani duruşta, o farkına bile varmadan sırtının her yerine mavi çiziklerden oluşan bir harita bırakmaya devam ediyordu.
Arkasında oturan kişi ise bunu fark etti. İki fotoğraf çekti, önceyi ve sonrayı karşılaştırdı ve hepimizin kendine soracağı şu soruyu sordu: ona söylemeli miyim, yoksa hayatın bunu ona kendi kendine açıklamasına mı izin vermeliyim? En çok oy alan cevap hiçbir şey söylememek, kazara soyut bir sanat eseri taşıdığını keşfedenin kendisi olmasına izin vermekti. Bazen yapılabilecek en büyük iyilik, gizemi bozmamaktır.