Derek Redmond madalyayı düşünmüyordu.
Barselona, 1992. İngiliz sprinter elemeleri ve çeyrek finali kazanmıştı ve Büyük Britanya’nın 400 metredeki en büyük umutlarından biriydi. Dört yıl önce Aşil tendonunun kopması nedeniyle Seul’e gidememiş ve yarışlara dönebilmek için birkaç ameliyat geçirmişti. Yarı finalin ortasında sağ bacağındaki bir şey yırtıldı: arka adalesi. Yere düştü. Diğer koşucular yarışa devam etti. O ayağa kalktı.
Tüm stadyum onu izlerken tek başına topallayarak ilerledi. Sonra biri tribünden indi, güvenlik görevlilerini atlattı ve pistte ona yetişti. Bu, babası Jim Redmond’dı. Derek, babasının şöyle dediğini hatırlayacaktı: «Derek, benim. Bunu yapmak zorunda değilsin». Bitirmek istediğini söyledi. Daha sonra anlattığına göre, bazı görevliler adamın kim olduğunu bilmedikleri için silahlarına bile uzanmıştı; Jim yalnızca şöyle dedi: «Bırakın devam etsin, ben babasıyım».
İkisi son metreleri birlikte kat etti; yaklaşık 65.000 seyirci ayağa kalkıp alkışlıyordu. Derek, yardım aldığı için resmen diskalifiye edildi. Bu, 400 metredeki son yarışıydı. Londra 2012’de meşale taşıyan Jim, Ekim 2022’de 81 yaşında hayatını kaybetti.
Kararını BBC’ye tek cümleyle açıkladı: Ne olursa olsun Derek yarışı bitirmeliydi ve ona yardım edecekti.