Evliliklerinin en başından beri ondan bunu istiyordu. Bir kez, iki kez, on, yüz kez. Hep aynı gerekçeyle: bunun aralarındaki bağı genişleteceğini, onları birbirine daha da yakınlaştıracağını, bunun sadece bir keşif olduğunu söylüyordu. O ise hep hayır diyordu.
Ta ki bir gün evet diyene kadar.
Sonrasında olanlar, ikisinin de hayal ettiği şeyler değildi. Çünkü bir çift o çizgiyi geçtiğinde—başka insanları “swinging” adı altında yataklarına davet etme çizgisini—ortaya çıkan şey her zaman özgürleşme olmaz. Bazen bu, iki kişiden birinin bunu yıllarca istemiş olması fark etmeksizin, hiçbir evliliğin tam anlamıyla hazır olmadığı ateşten bir sınavdır. Bu kadının, Britanya bulvar gazetesi Mirror’da yayımlanan anlatımı, öncesinde, sırasında ve sonrasında ne hissettiğini klinik bir soğukkanlılıkla ortaya koyuyor: kimsenin söz etmediği rahatsızlığı, artık görmezden gelinemediğinde ortaya çıkan kıskançlığı ve yanıtsız kalan soruyu. Doğru karar bu muydu? 😶
