Adını kimse bilmiyordu.
Yıllarca bir çitin arkasında, soğuk betonun üzerinde zincirlenmiş halde yaşadı; ağzı, havlamasına bile izin vermeyen bir bantla kapatılmıştı. Komşuları onun günlerini orada hareketsiz geçirdiğini gördü ve bu sessizlikteki bir şey onları herhangi bir havlamadan daha fazla rahatsız etti.
Sonunda harekete geçecek cesareti topladıklarında, yiyecek ya da oyun istemeyen bir hayvanla karşılaştılar: birinin onu fark etmesini istiyordu. Onu zincirlerinden kurtardılar, bandı çıkardılar ve ona daha önce hiç sahip olmadığı şeyleri verdiler: bir çatı, sevgi ve bir isim. Bugün Alfie farklı bir bahçede özgürce koşuyor ve attığı her adım, terk edilmişliğin son sözü söylemediğinin kanıtı.
