Debbie, Bo’yu evlat edinirken hiç tereddüt etmedi.
Kızının 24 saat bakım gerektiren ağır bir engeli olacağını biliyordu ve buna rağmen Torbay’de onunla rutinler, sabır ve her gün birlikte kutladıkları küçük başarılarla dolu bir hayat kurdu. Debbie’nin annesi ve yetişkin kız kardeşleri hiç tereddüt etmeden katıldı; hatta eski koruyucu bakım arkadaşı Joanne bile Bo’nun sahip olmayı seçtiği kız kardeş oldu.
Bugün altı yaşında olan Bo, işaret dili ve Makaton sembollerini kullanarak iletişim kuruyor, okulundaki herkesin sevgisini kazanıyor ve hatta onu herhangi bir tanıdan daha iyi tanımlayan bir lakabı var: ‘arkadaş.’ Öğretmeni, üzgün olan herkese ilk sarılanın o olduğunu söylüyor. Debbie, bu yolculukta öğrendiklerini basit bir cümleyle özetliyor: yardım kabul etmek zayıflık değildir; ayakta kalmanızı sağlayan şey budur.
