1972’de George ve Molly Hunt, Kaliforniya kıyılarından 61 kilometre açıkta bulunan Santa Barbara Adası’ndaki martı yuvalarını saymaya başladı.
Bir şeyler tutmuyordu: Yuvaların 10 %’unda altı yumurta vardı; bu, fiziksel olarak üçten fazla yumurtlamaları imkânsız olduğundan, bu tür için normal sayının iki katıydı. Araştırmacılar bir teori ortaya atana kadar bunun nedenini kimse anlayamadı: eşcinsellik.
Ancak diğer kuşların aksine, martılarda cinsel dimorfizm çok belirgin değildir; yani erkek ve dişi martılar arasında fark edilir fiziksel farklılıklar yoktur. Bu nedenle, teoriyi doğrulamak için bilim insanları en verimli çiftlerden birini feda etmek zorunda kaldı.
Onları disseke ettiklerinde, her iki martının da yumurtalıkları olduğunu keşfettiler. Dişiler kendi stratejilerini bulmuştu: Yumurtalarını döllemek için erkeklerle çiftleşiyor, ancak diğer dişilerle eşleşiyor; yuvayı birlikte kuruyor, kuluçkaya yatıyor ve yavrularına bakıyorlardı.
Bu bulgu 1977’de Science dergisinde yayımlandı ve öyle bir skandala yol açtı ki, Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, çalışmanın bir kısmını finanse eden Ulusal Bilim Vakfı’nın bütçesini engellemeye çalıştı.
Belki de bu hikâyadaki en ilginç şey hiçbir zaman martılar değil, bizdik. Onlar yalnızca üremeye ve yavrularını birlikte büyütmeye devam ederken, davranışlarını ahlaki bir soruna dönüştürme ihtiyacı duyan insanlar oldu; bir gerçek ne kadar rahatsız edici olursa olsun, er ya da geç gün yüzüne çıkacaktır.