Xana, hayatını kaybettiğinde dokuz yaşındaydı. Kemik kanseri, beş aylık mücadelenin ardından onu 29 Ağustos 2019’da aldı.
Babası, şu anda Paris Saint-Germain’i çalıştıran İspanyol teknik direktör Luis Enrique. Kenar çizgisinden bağıran, yumruğunu sıkarak kupaları kaldıran adam.
Ama onun futbolla hiçbir ilgisi olmayan bir sözü var: «Kendimi şanslı görüyorum, çok şanslıyım».
Bunu vefat eden kızını düşünerek söyledi.
Acıyı küçümsemek için söylemedi. Onun için Xana ile dokuz yıl geçirmiş olmak, onun elinden alınış biçiminden daha ağır bastığı için söyledi.
Evlerinde onun adı etrafında sessizlik yok. Ondan bahsediyorlar. Ona ait şeyleri hatırlıyorlar. Sanki masadaymış gibi, onu önemli günlere dahil ediyorlar.
Kendi annesinin, torununun fotoğraflarını göz önünde tutabilmesi zaman aldı. Onları çıkarması, bakması, Xana’yı bir çekmecede tutmaması için onu teşvik eden Luis Enrique oldu.
Kendisi de zor günler, ağır vuran tarihler, tüm acıyı geri getiren anılar olduğunu söyledi. Onun için güç, ağlamamak değildir. O günlerin diğer her şeyin üzerini örtmesine izin vermemektir.
Mayıs 2025’te PSG Münih’te şampiyon olduğunda, bunu ona adadı. Taraftarlar onun adıyla bir tifo açtı.
Xana geri dönmedi. Ama Martínez Cullell evinde, hiçbir zaman tamamen ayrılmadı.