Jorge Messi, 8 Ağustos’ta 68 yaşında Rosario’daki bir klinikte hayatını kaybetti. Bir süredir hastaydı. Dört gün sonra oğlu Lionel, dünyanın en iyi futbolcusu tarafından değil de kelimeleri bulamayan sıradan bir oğul tarafından yazılmış gibi görünen bir mektup yayımladı.
“Baba, hâlâ gittiğine inanamıyorum”, diye başladı. «Henüz idrak edemedim, ya da daha doğrusu, idrak etmek istemiyorum.»
Jorge, son Dünya Kupası’nda oynamasını istemişti. Hastalık onu çoktan yatağa bağımlı bırakmışken, ilk kez onu oynarken izlemek için seyahat edemeyeceği zamanda bile bunu istemişti. Messi, ona zaman kazandırmak için finale çıkacağına söz verdi. Seyahat edebilmesi için. Onu bir kez daha görebilmesi için.
Finale çıktı. Jorge seyahat edemedi. “Onu sana getirmek ve sana yenisini göstermek için kazanmak istedim. Yapamadım, bacaklarımda hiç güç kalmamıştı.”
Rosario’ya döndüğünde, babası Arjantin’in penaltılarda kaybettiğine inanıyordu. Yaşananlar hakkında konuşmadılar. Zaman yoktu. “Şampiyon değildik ama her maçtan ne kadar keyif aldığımızı hayal bile edemezsin.”
Jorge Messi bir menajerdi, bir rehberdi, her sözleşmenin arkasındaki imzaydı. Ama her şeyden önce, bir gün Rosario’dan kısa boylu bir çocuğu bir kulüpte denemeye götüren, dünyanın ona sonsuza dek minnettar olacağını bilmeyen adamdı.
“Her an olman gereken kişi oldun ve hiçbir zaman yanlış bir şey yapmadın.”
Şimdi Messi, oynamaya devam edip etmeyeceğini bilmediğini söylüyor. Sadece futbol oynamayı bildiğini ve aslında bunu babası onu izleyebilsin diye yaptığını.
Söz verdiği gibi, bu miras solmayacak: Jorge’nin ona öğrettiği gibi, o da bunu çocuklarına öğretecek.