Dünya onu tanımıyor. Manşetlere çıkmadı ya da bir stadyumda tarih yazmadı. Ama on bir yaşında Hellen Katty Flores Gallo, en zorlu mücadeleyi verdi: kendi hayatı için olanı.
Atletik, hevesli ve sağlıklı bir kızdı. Vücudunu düşünmeden koşanlardan biriydi, çünkü vücut basitçe karşılık veriyordu. Ta ki bir gün karşılık vermeyi bırakana kadar.
Doktorlar ciddi bir kan hastalığı tespit etti. Bir günden diğerine, çocukluk hastaneler, korku ve cevapsız sorularla doldu.
Annesi Elena’nın ona sunabileceği mucizevi bir tedavi yoktu. İnancı vardı. Ve elinde kalan her şeyle ona sarıldı; Hellen Katty’nin durumu gün be gün uçurumun kıyısında kalırken, durmadan dua ediyor, ilahi şefaat diliyordu.
Ve sonra, 4 Haziran 2000’de, bilimin açıklayamadığı şey gerçekleşti.
Kız tek bir günde iyileşti. Yavaş yavaş değil, iniş çıkışlarla değil: aniden, tamamen, kalıcı olarak. Artık tedaviye ihtiyacı yoktu. Nüks olmadı. Sönmekte olan beden yeniden hayata döndü.
Çünkü neşterler ve ilaçlarla kazanılan savaşlar vardır. Bir de mucize gelmeye karar verene kadar bir duaya tutunarak, dizlerinin üzerinde kazanılanlar vardır.
Bugün Hellen Katty, bir tanıklıkta geçen yalnızca bir isim. Ama o ismin ardında, her şey aksini gösterirken inancını bırakmayan bir anne var.
Bunu gösterdiğin için teşekkür ederiz, Elena.