Nadia, bir roketin Kabil’deki evini ve neredeyse yüzünü de yok ettiği sırada 8 yaşındaydı.
Hastanede neredeyse iki yıl geçirdi. Nihayet yeniden Afganistan sokaklarında yürüyebildiğinde, onu başka bir savaş bekliyordu: Taliban iktidarı ele geçirmişti ve kadınlar artık çalışamıyor, eğitim göremiyor ya da tek başlarına dışarı çıkamıyordu. Babası hastaydı, kardeşi Zelmai çatışmada ölmüştü ve o eve ekmek getirecek kimse kalmamıştı.
Ardından henüz 10 yaşında olan Nadia, hayatına mal olabilecek bir karar verdi: saçlarını kesti, erkek kıyafetleri giydi ve kendi ölen kardeşi gibi davranmaya başladı.
Böylece onun adıyla, gerçeği birinin öğrenmesi hâlinde cezanın taşlanarak öldürülmek olduğunu bilerek, neredeyse on yıl boyunca mütevazı işlerde çalıştı.
2006’da mülteci olarak İspanya’ya geldi. Bugün, on beş yıl sonra, Nadia Ghulam kitaplar yazıyor, konuşmalar yapıyor ve hayatta kalmak için başka hiçbir kadının ortadan kaybolmak zorunda kalmaması adına yaşadıklarını anlatıyor.