Nani’nin çocukluğu yoksulluk ve açlıkla geçti. Annesi ve sekiz kardeşiyle, zemininde farelerin ve kertenkelelerin içeri girdiği delikler bulunan bir evde yaşıyordu.
«Zamanla fareler ve kertenkeleler bizim için sıradan bir şey haline geldi. Çocukken insanın nelere alışabildiği inanılmaz». Ama onun asla alışmayı başaramadığı bir şey vardı: «İnsanın asla alışamayacağı tek şey açlıktır».
Nani, on yaşında, kardeşi Paulo Roberto ile birlikte Lizbon’un daha varlıklı bölgelerinde yiyecek istemeye başladı. Orada kendisine ekmek, çorba, bisküvi ve hâlâ hatırladığı bir pizza verdiler.
«Gerçek açlığı hiç bilmediyseniz, abarttığımı düşünebilirsiniz. Ama o pizzanın tadını hâlâ alabiliyorum». Futbol sonunda onun yoksulluktan kurtuluş yolu oldu.
Nani, Tanrı’nın onu futbolcu olarak ailesine yardım etmesi için seçtiğine inanmaya başladı.