Jacob Skidmore bunu ilk kez 8 ya da 9 yaşındayken, bir cenazede fark etti. Diğer herkes ağlarken o hiçbir şey hissetmedi. Bu geçici bir duyarsızlık değildi: zihninin kökten farklı bir şekilde çalıştığının ilk işaretiydi.
Sosyal medyada ‘The Nameless Narcissist’ olarak tanınan Skidmore’a 16 yaşında Narsisistik Kişilik Bozukluğu (NPD) teşhisi kondu. Bugün durumunu içeriden biri olarak kamuoyu önünde anlatıyor ve anlattıkları, narsisizm hakkında en sık tekrarlanan miti yerle bir ediyor: bunun uç noktaya varmış öz-sevgi olduğu miti. Oysa gerçekte, diye açıklıyor, durum tam tersidir. Bozukluğu karakterize eden büyüklenmecilik, kişinin kendini fazla sevmesinden değil, acımasız bir paradokstan kaynaklanır: ‘Kendimden nefret ediyorum ama herkesten daha iyiyim.’ Ne öz-empati vardır ne de iç huzur. Yalnızca başkalarının onu nasıl algıladığına dair kalıcı bir aşırı farkındalık ve birinci sırayı alma yönünde kompulsif bir ihtiyaç vardır.
Klinik psikoloji, Skidmore’un kendi deneyiminden anlattıklarını doğruluyor: NPD, mantıksız bir üstünlük havası, aşırı bir hayranlık arayışı ve diğer insanların duygularını anlamada gerçek bir güçlük ile tanımlanır. Dışarıdan kendinden emin görünen, ama içeride bu üstünlüğü kaybetmeme kaygısıyla sürekli yaşayan bir zihin.
