“Deneydim, denedim. Artık bitti. Burada başladım ve burada bitiriyorum.”
Böylece, gözyaşları içinde, Brezilya’nın Pelé olmasını istediği adam konuştu.
Milli takımdaki ilk maçına 10 Ağustos 2010’da, New Jersey’deki MetLife’ta çıktı.
On altı yıl sonra, veda etmek için aynı yere döndü.
Futbolun böyle şiirsel bir acımasızlığı vardır: sana verir ve senden aynı yerde alır.
Canarinha’nın tüm zamanlardaki en golcü oyuncusu olarak, 130 maçta 80 golle ayrılıyor.
Başka herhangi bir ülkede bir heykel için yeterli olacak bir sayı. Brezilya’da ise hiç yeterli olmadı.
Kendisi de şöyle dedi: “Brezilya milli takımıyla geçirdiğim zaman sona erdi. Orada tarih yazdım. Çok mutluyum. Orada birçok şey yaşadım. Kanımı, hayatımı verdim. Canarinha için her zaman savaştım ve mücadele ettim. Ama sanırım artık istemiyorum.”
2011’de Güney Amerika 20 Yaş Altı Şampiyonası’nı, 2013 Konfederasyonlar Kupası’nı ve Brezilya’nın Almanya’yı penaltılarla yendiği Rio 2016’daki Olimpiyat altın madalyasını kazandı.
O gece mutluluktan ağladı. Brezilya da ağladı.
Dünya Kupası’ndaki en iyi derecesi, sakatlığı nedeniyle onsuz oynanan ve Almanya’nın ev sahibini 7-1’le aşağılayarak yendiği Brezilya 2014 yarı finalleriydi.
O yara da onun suçu değildi. Ama Brezilya’nın suçlayacak birine ihtiyacı vardı.
Son Dünya Kupası’na sakat olarak geldi ve istediği dakikalarda oynayamadı.
Buna rağmen, Norveç’e karşı 99. dakikada penaltıdan gol attı.
Yeşil sarı formayla son golü: geç, yalnız, yetersiz. Daha önce pek çok kez olduğu gibi.
Brezilya ondan Dünya Kupası’nı istedi. O ise ona diğer her şeyi verdi.
Yıldızlar ⚽