Maç bittiğinde ve Brezilya geride kaldığında, Ståle Solbakken oyuncularına doğru koşmadı. Tribünlere doğru yürüdü ve sevdikleriyle uzun bir kucaklaşmanın içine eridi; sonucu kutlayan türden değil: bunu görmeye orada olmayı kutlayan bir kucaklaşmaydı.
Bu Dünya Kupası’nda çok az kucaklaşma bu kadar büyük bir anlam taşıyor. Çünkü o adam, orada olmamanın ne demek olduğunu zaten biliyor.
13 Mart 2001’de, Kopenhag’daki bir antrenman sırasında kalbi durdu. Öylece, hiçbir uyarı olmadan. 33 yaşındaydı ve kulüp doktoru onu yalnızca kalp masajıyla hayata döndürürken çimlerin üzerinde yedi dakika boyunca klinik olarak ölü kaldı. Gözlerini açtığında kariyeri bitmişti ve ömür boyu bir kalp pili taşıyacaktı.
Herkes, onu neredeyse öldüren o meslek olan futboldan uzaklaşırdı. O ise tam tersini yaptı: bir kulübeye oturdu ve bir daha hiç kalkmadı.
Çeyrek yüzyıl sonra, bir makine tarafından desteklenen o kalp, 28 yıldır Dünya Kupaları’nda yer almayan Norveç’i, Brezilya’yı devirerek gezegenin en iyi sekizi arasına taşıdı. Hem de tam olarak Brezilya’yı. 97’de oyuncu olarak karşısına çıktığı, o efsanevi galibiyetteki aynı Brezilya’yı. Hayat, istediğinde, daireler çizerek yazar.
İşte bu yüzden ailesiyle kucaklaşması skordan daha değerli. Ölü kaldığı yedi dakika ona, birçok insanın çok geç anladığı şeyi öğretti: kafanla yönetirsin, bacaklarınla kazanırsın, ama maçın sonunda seni bekleyen insanlarla yaşarsın.
Kalbi bir kez durdu. Dün ise beş buçuk milyon Norveçli için attı