Teresa 102 yaşında. Kolombiya’da bir yerlerde, bir hastane yatağının yanında oturuyor ve titreyen eliyle 82 yaşındaki bir adamın yüzünü okşuyor.
O odaya giren herkes için bu adam yaşlıdır. Saçları beyaz, cildi yıpranmış ve bir solunum cihazı nefes almasına yardımcı oluyor.
Ama Teresa onu öyle görmüyor. Ona bakıyor, parmaklarıyla saçlarını geriye doğru tarıyor ve kimseyi uyandırmak istemiyormuş gibi yumuşak bir sesle konuşuyor: «Annesi Teresa onunla konuşuyor».
Sonra her şeyi değiştiren o kelime geliyor. «Uykucu». Çocukken, henüz beş yaşına bile girmemişken ve evin herhangi bir köşesinde uyuyakaldığında ona böyle seslenirdi.
Sekiz on yıl sonra, aynı lakap aynı tonla, aynı sabırla dudaklarına geri dönüyor. Oğlunun bedeni yaşlandı. Ona seslenişi yaşlanmadı.
Video yalnızca 24 saniye sürüyor. Ama neredeyse hiç kimsenin yüksek sesle söylemediği bir şeyi anlamak için bu yeterli: İnsan 82 yaşına ulaşabilir, torunları olabilir, ardında koskoca bir hayat bırakmış olabilir ve yine de annesi için, onun önünde yürümeyi öğrenen aynı çocuk olabilir.
Teresa yaşlı bir adama veda etmiyordu. Bebeğine veda ediyordu.
Bir anne hayatta olduğu sürece yaşın önemi yoktur: bir kez daha «Uykucu» demek için bekleyen biri her zaman vardır. 🕊️