Dayana Patiño, Venezuela’nın La Guaira kentindeki sekizinci kattaki dairesinde bulaşık yıkıyordu ki bina sarsılmaya başladı. Her şey yıkılmadan bir saniye önce, henüz 18 günlük oğlu Juan David’i kucaklamak için koştu.
Betonun altında mahsur kalmıştı; sol bacağı sıkışmış, şakağı bir kayaya dayanmıştı. Zifiri karanlıkta, ara sıra bebeğin nefes alıp aldığını anlamak için burnuna dokunuyordu. «O hayatta olduğu sürece ben de olacaktım», dedi. Bu kesinlik, onu saatler boyunca uyanık ve tetikte tutan tek şeydi.
Kurtarılması, kardeşinin enkazın arasında adını haykırdığını duymasıyla gerçekleşti. Cevap vermek için son gücünü topladı ve kardeşi sözünü tuttu: onu çıkarana kadar oradan ayrılmadı. Bugün Juan David, çifte depremde 2,200’den fazla insanını kaybeden bir ülke için umudun simgesi haline geldi.