Babası muhtemelen şöyle düşündü: «Onu video oyunundan çıkaramıyorsam, video oyununun içine kendim girmek zorunda kalacağım».
Xiao Feng 23 yaşındaydı, Çin’de yaşıyordu ve işinden ayrılmıştı. Babasına göre, internette oyun oynayarak çok fazla zaman geçiriyor ve yeni bir iş bulmak için hiç acele ediyor gibi görünmüyordu.
Onu ikna etmeye yönelik başarısız girişimlerin ardından adamın oldukça alışılmadık bir fikri vardı: oğlundan daha yüksek seviyedeki oyuncuları, video oyunlarının içinde onun peşine düşmeleri ve her giriş yaptığında onu «öldürmeleri» için tuttu. Planı, onu yıldırmak, oynama isteğini kaybetmesini sağlamak ve nihayetinde yeniden çalışmaya önem vermeye başlamasını sağlamaktı.
Ancak Xiao Feng kısa süre sonra tuhaf bir şeyler olduğunu fark etti. Kendi babasının bu oyuncuların arkasında olduğunu öğrenince, çalışma hayatını sonsuza dek oyun oynamak için değil, hâlâ gerçekten sevdiği bir iş bulamadığı için bıraktığını açıkladı.
Üstelik babasının ayrıntılı planı da aradığı sonucu tam olarak vermedi: genç adamın ekran karşısında geçirdiği saatlerin sayısını azalttığı belli değildi.
En azından babası her şeyi denediğini söyleyebilir: video oyunlarını elinden almak bir seçenek olmayınca, hayatını onların içinde çekilmez hâle getirecek birini tutmaya karar verdi.
