José María Giménez, sekiz yıl boyunca oğlunun onu dinlemediğini düşündü.
«Hey, seninle konuşuyorum—bana biraz saygı göster», derdi.
31 yaşındaki Uruguaylı stoper bunu bilmiyordu ama elinde olmayan bir şey yüzünden azarladığı kişi bir çocuktu. Mutual Uruguaya de Futbolistas’a verdiği röportajda söylediğine göre gerçek farklıydı: Oğlunun zihni böyle çalışıyordu.
Bunu kısa süre önce öğrendi. Josema’ya DEHB teşhisi kondu. Sekiz yaşındaki oğluna da aynı teşhis, aynı zamanda kondu. Bozukluğun kalıtsal olduğunu açıkladıklarında gözyaşlarına boğuldu. O sekiz yıl boyunca anlayamadığı her şey için ağladı.
Kendi çocukluğunu da anlamaya başladı. Okulda başarılıydı ama davranışları sorunlara yol açıyordu. «Benimle uğraşmak zorunda kalan öğretmenlere acıyorum», dedi. Zihni saatte bin mil hızla çalışan bir çocuktu.
Sonra oğluna bunu açıklama zamanı geldi. Zor kelimeler kullanmadı. Ona, «tıpkı baban gibi sen de özelsin», dedi.
Bugün ikisinin de rutini aynı: her sabah bir hap ve odaklanıp sakin kalma niyeti.
Bazen kaptan sesiyle liderlik etmez. Oğluna, yalnız olmadığını; “Ben de böyleyim” diyerek liderlik eder.