Sores Duman 20 yaşında ve Hollanda’nın Deventer kentine taşındığından beri kira ödemedi.
100’den fazla yaşlı insanın—çoğu 90 yaşın üzerinde—günlerini geçirdiği Humanitas Yaşam Merkezi’nin içindeki küçük bir stüdyo dairede yaşıyorlar. Merkezin yöneticisi Gea Sijpkes’in basit bir fikri vardı: ücretsiz konaklama karşılığında öğrencilerin yalnızca zamanlarının bir kısmını sakinlere ayırmaları gerekiyordu. Resmî iş, vardiyalar ya da yorucu yükümlülükler yoktu. Sadece eşlik etmek.
Böylece Sores ve Jurrien Mentink gibi diğerleri, yaşlılara selfie çekmeyi, iPad’den internet üzerinden alışveriş yapmayı ve neredeyse unutmuş oldukları şeylere gülmeyi öğretmeye başladılar. Binanın altı katının her birinde en az bir öğrenci bulunuyor ve koridorlardaki konuşmalar konu, tempo ve enerji bakımından değişti.
Kira ödememenin bir yolu olarak başlayan şey, yaşlılığın en yaygın yaralarından biri olan görünmez hissetmeye karşı sessiz bir çareye dönüştü. Bu model Groningen’deki Maartenshof’ta da uygulandı ve her şey, birilerinin yalnızlıkla ortak bir anahtarı paylaşarak mücadele edilebileceğine karar verdiği son yerin burası olmayacağını gösteriyor.
