Onlarca yıl boyunca Kathy Bates, annesinin şu sözünü aklında taşıdı: «Bunca yaygarayı anlamıyorum. Sanki kanseri tedavi etmişsin gibi değil».
Ancak Bertye Bates, sadece Oscar’ını küçümseyen bir kadın değildi. O, kendi hayallerini geride bırakmış—avukat olmak istiyordu—ve kızı oyuncu olabilsin diye çok şey feda etmiş bir anneydi.
Kathy, belki de kendisine annesine ait olması gereken bir hayatın verildiğini hissederek büyüdü. Bu yüzden Bates, annesinin ölümünden sonra bile ondan sevgi, suçluluk ve hayranlığın bir karışımıyla söz etmeyi sürdürdü. «Benim hayatımı o yaşamalıydı», demişti.
Belki de Oscar hakkındaki o sözün onun üzerindeki ağırlığını hiç yitirmemesinin nedeni buydu; çünkü o sözün ardında asla ortadan kalkmayacak bir hayal kırıklığı vardı. Annesi gurur duymuş olabilir, ama hiç yaşayamadığı bir hayatın acısı, kızına duyduğu sevgiden her zaman daha güçlü olacaktı.
