Dr. Masaichi Fukushi sıradan bir koleksiyoncu değildi. O bir patologdu, anatomiyi cerrahi bir hassasiyetle biliyordu ve onu Japonya’daki diğer tüm sanat araştırmacılarından ayıran bir takıntısı vardı: irezumi dövmeleri, toprağın altında sonsuza dek kaybolmadan önce korumak istiyordu.
Sorun şuydu: dövmeler, onları taşıyan deri olmadan var olamaz. Fukushi bunu herkesten daha iyi anlıyordu. Bu yüzden hem sistematik hem de rahatsız edici bir yöntem geliştirdi: olağanüstü vücut tasarımlarına sahip insanları belirledi, bazı durumlarda tüm dövme sürecini finanse etti ve onlarla resmi bir anlaşma yaptı — öldüklerinde derileri onun koleksiyonuna geçecekti. Bu sessiz çalışmanın onlarca yılı, korunmuş insan derisinden oluşan 100’den fazla örnek biriktirdi; bunların çoğunda gövdeyi, kolları ve bacakları ejderhalar, koi sazanları ve Japon folklorundan figürlerle kaplayan tam vücut dövmeleri vardı.
Bugün bu koleksiyonun büyük bir kısmı Japonya’da hâlâ korunuyor. Yakuza geleneğiyle bağlantılı parçalar içeriyor; irezumi’nin aynı anda hem rafine bir sanat biçimi hem de toplumsal damganın işareti olduğu bir zamandan kalma parçalar bunlar. Fukushi’nin inşa ettiği şey eşi benzeri olmayan tarihsel bir arşiv — ancak kültürel korumanın nerede bittiği ve adlandırması daha zor bir şeyin nerede başladığı sorusu hâlâ net bir yanıta sahip değil.