Juan Cruz Andrés, son evre kanserin yaşamak için ona çok az zaman bıraktığını öğrendi ve vazgeçmek yerine, o ve Karina Jiménez bir çiftin verebileceği en zor kararlardan birini aldılar.
Bir çocuk sahibi olmaya karar verdiler. Daha en başından, Juan’ın onu kucağına alamayacağını ya da büyümesini izleyemeyeceğini biliyorlardı.
Hamileliğin her haftası da farklı türden bir geri sayımdı: kendi hayatı yavaş yavaş sona ererken yeni bir hayatın dünyaya gelişi.
«Ömür boyu kalacak Juan’dan bir parça», Karina yaklaşanları taşıyabilecekmiş gibi bu sözü tekrar edip dururdu.
Oğluyla hiç tanışamadı. Ancak var olduğuna, sevdiğine ve kendi hayatı ellerinin arasından kayıp giderken bile yaşamı çoğaltmayı seçtiğine dair inkâr edilemez bir kanıt bıraktı.