Onu San Salvador başpiskoposu olarak seçtiler çünkü sorun çıkarmıyordu.
Óscar Romero, toplantılarda sesini yükseltmeyenlerden biri olan sakin bir adam olarak tanınıyordu. 1977’de, El Salvador iç savaşın eşiğindeyken, bu onun lehine işledi. Kilisenin kimseyi rahatsız etmeyecek birine ihtiyacı vardı. Romero mükemmel aday gibi görünüyordu.
Sonrasında bir şey koptu. Ona yakın bir rahibin öldürülmesi ve köylü topluluklarına yönelik katliamlar onu kimsenin beklemediği bir noktaya sürükledi. Konuşmaya başladı. Her pazar, radyoda, hükümetin gizlemeye çalıştıklarını anlattı: kaybedilenleri, cesetleri, isimleri.
23 Mart 1980’de, onun hükmü hâline gelecek vaazı verdi. Vaazdan önce, Cizvitler Ellacuría ve Estrada’nın da aralarında bulunduğu yakın bir grupla, bir kez daha risk almaya değip değmeyeceğine karar vermek için görüştü. Bunu yapmaya karar verdi. Mikrofonların önünde baskının sona ermesi çağrısında bulundu.
Bir gün sonra, 24 Mart’ta, La Divina Providencia hastanesinin şapelinde Ayin yönetiyordu. Bir Volkswagen Passat kapının önünde durdu. Arka camdan bir adam tüfekle tek bir el ateş etti.
Mermi göğsünden girdi. Giydiği gömlek ve alba üzerinde, ancak beş milimetrelik küçücük bir iz bıraktı. Bu giysiler şimdi, son yıllarını geçirdiği evdeki bir müzede korunuyor.
Fotoğrafçı Eulalio Pérez García, o dakikaların tüm sekansını görüntüledi. Fotoğrafları, ülkenin silemediği kayıt olarak kaldı. Bu atış, on iki yıl süren ve yaklaşık yüz bin kişinin ölümüne yol açan bir iç savaşın başlangıç noktası olarak görülüyor.
Romero cesur doğmadı.
Artık başka tarafa bakamadığı gün cesur oldu.