Madeleine Cova, zil çalmadan önce liseye gelir, öğrenciler de onu çoktan gruplar halinde bekliyor olurdu.
«Made, Allah seni korusun» diye çağırırlardı. La Guaira’da İspanyol Dili ve Edebiyatı öğretiyor ve Juan José Mendoza devlet lisesinde ikinci sınıfın sınıf rehber öğretmeniydi. Öğrencileri teneffüslerde ona sorunlarını anlatır, onu doğum günü partilerine davet eder ve bir gün alışılmadık şekilde sessiz geldiğinde bunu fark ederlerdi. 24 Haziran’da ülkenin kuzeyini sarsan çifte deprem, onun «benim çocuklarım» diye andığı bu çocuklardan 230’undan fazlasının hayatına mal oldu; 200 kişi daha hâlâ kayıp.
Bugün insanlar, ailesi iyiyken ve kendisine hiçbir şey olmamışken neden hâlâ bu kadar üzgün olduğunu soruyor. Cova bunu açıklamak için başka bir kelime bulamıyor: yas. O tatilde bir gezi düzenlemediği ve öğrencilerini enkazın altında aradıkları sırada Caracas’a gittiği için kendini suçluyor. WhatsApp durumlarında onlara şarkılar adıyor. «Sanki vücudumun bir parçası eksikmiş gibi», diyor, hâlâ paramparça.