İki gün. İtalya’nın Ancona kentinde 64 yaşındaki bir adamın kafatasına saplanmış bir arbalet oku ile evinde tek başına geçirdiği süre buydu. Yemek yemeden, su içmeden, kimseyi aramadan. Onu Pazar sabahı bulduklarında ölmek üzereydi ama bilinci açıktı: gözleri açık, anlamsız şeyler mırıldanıyordu.
Ancona’daki Torrette Hastanesi’ne götürüldü; burada Beyin Cerrahisi Bölüm Başkanı Dr. Maurizio Iacoangeli, olağanüstü olarak nitelendirdiği bir vakayla karşı karşıya kaldı. Klinik paradoks acımasızdı: okun kendisi adeta bir tıkaç görevi görüyordu. Planlama yapılmadan çıkarılması, neredeyse kesin olarak büyük bir kanama anlamına geliyordu. Metal değil de karbondan yapılmış olması, net görüntülerle BT taraması yapılmasını ve ameliyatın milimetrik hassasiyetle planlanmasını mümkün kıldı.
Hastayı kurtaran şey, kısmen, merminin izlediği yoldu: doktorların inanılmaz derecede şanslı olarak tanımladığı paylarla beynin hayati bölgelerinden kaçınmıştı. Iacoangeli, iyileşmede bir diğer kilit etken olarak beynin plastisitesinden söz etti. Adamın durumu hâlâ ciddi ve ateş edilmenin koşulları — kaza mı yoksa intihar girişimi mi — hâlâ belirsizliğini koruyor.