Zhineng’e 2 yaşındayken otizm teşhisi kondu. Annesi üç gün boyunca ağladı.
“Kimse bununla nasıl başa çıkacağını bilmiyordu ama bununla yüzleşmek zorundaydılar”, diyor babası Huang Shaoli. Yıllarca onu özel gereksinimli çocuklar için bir rehabilitasyon merkezine götürdüler. Sonra bir gün, asla unutamayacağı o sözleri duydu: «Baba, bana sarıl». Olduğu yerde donakaldı, gözleri doldu ve ona tüm gücüyle sarıldı.
2016’da Huang Shaoli, Shenzhen’de yarı zamanlı kurye olarak çalışmaya başladı ve o zamandan beri oğlunu yanına almadan hiç dışarı çıkmadı. Dışarı çıkmak, müşterilerle konuşmak, öngörülemeyen durumlarla yüzleşmek. Onun için her sipariş bir eğitim. Zhineng, 16 yaşında, ailesiyle birlikte yaklaşık 3.000 teslimat yaptı.
En sevdiği otobüs hatları K veya M ile başlayanlar; çünkü hızlılar ve otoyolda gidiyorlar. Ayrıca 10 ve 14 numaralı metro hatlarını da seviyor. Rüzgârı dinlemekten ve manzarayı seyretmekten hoşlanıyor. Babası, toplu taşıma sisteminin haritasının kafasında olduğunu ve neredeyse hiç yanlış yola sapmadığını söylüyor. Müşteriler de onun farklı olduğunu neredeyse hiç fark etmiyor.
Babası yalnızca tek bir şey istiyor: kendi başına yaşayabilmesi. «Sonsuza kadar yanında olamam.»
