Her şey, fotoğrafçı Gabriele Galimberti’nin bir arkadaşının kızı olan 5 yaşındaki İtalyan kız Alessia’nın bir fotoğrafıyla başladı.
Fotoğrafçı, D La Repubblica dergisi için iki yıldan uzun süren ve onu 58 ülkeye götüren Couchsurfing konulu bir dosyayı tamamlamak üzereydi. Ev sahiplerinin yanı sıra yakınlarda karşılaştığı çocukları da fotoğrafladı. Alessia’nın oyuncaklarıyla birlikte çekilmiş o fotoğrafı, dünyanın dört bir yanında daha fazla çocuk bulma isteği duyması için yeterliydi.
Sonuç, daha sonra bir kitaba dönüşen Toy Stories adlı bir seri oldu: oyuncak arabalar, pelüş hayvanlar, üst üste dizilebilir karolar ve korsan ya da prenses kostümleri gibi hazineleriyle poz veren 50’den fazla çocuk. En çok aklında kalan hikâyelerden biri, temiz içme suyu, elektrik ya da oyuncakçı bulunmayan bir köyde, birkaç çift güneş gözlüğüyle fotoğrafladığı Zambiyalı Maudy adlı kızın hikâyesi.
Galimberti ilginç bir şey fark etti: Zengin ülkelerde çocuklar daha sahipleniciydi ve onunla oynamasına izin vermeleri daha uzun sürüyordu. Buna karşılık, yalnızca iki ya da üç oyuncağın bulunduğu yerlerde aralarındaki bağ hemen kuruluyordu. Ona göre, o yaşta herkes aşağı yukarı birbirine benziyor: tek istedikleri oyun oynamak.
