Şu sahneyi hayal edin: bir ceset günlerdir ya da haftalardır çürüyor ve parmaklarında artık normal bir iz almak için gereken sağlam deri yok.
İşte burada adli tıp uzmanı devreye girer; lateks eldivenler takmış ve eli sabit bir şekilde, olgun bir meyveyi soyar gibi, ölen kişinin her parmağındaki gevşek epidermisi dikkatle çıkarır.
İnce ve esnek olan bu deri, vücudun geri kalanının çoktan kaybettiği bir şeyi korur: sağlam sürtünme sırtlarını.
Ardından pek az kişinin hayal ettiği kısım gelir: uzman, başka birinin eldivenini takar gibi kendi parmağını o чужая derinin içine geçirir. Mürekkebe bastırır, bir karta izini çıkarır ve artık yüzü olmayan birine yeniden isim verebilecek parmak izi ortaya çıkar.
Bu yöntem, başka hiçbir yöntem işe yaramadığında yanmış, mumyalanmış veya ağır derecede çürümüş bedenlerde kullanılır.
Ölümle doğrudan, rahatsız edici, neredeyse mahrem bir temas — ama aksi hâlde sonsuza dek isimsiz kalacak kurbanların kimliklerinin belirlenmesini mümkün kılan bir temas.
