Pelikanın filtresi yok. Balık büyüklüğünde kabaca bir şey görür ve önce harekete geçip sonra düşünür.
Gagası yumuşaktır ve hiçbir şeyi çiğneyemez; bu yüzden yemeye yönelik her girişim ya onu tamamen yutmasıyla ya da hiç yememesiyle sonuçlanır. Sorun şu ki, avın sığıp sığmadığına onu yakaladıktan SONRA karar verir; o sırada onu geri çıkarmak için artık çok geçtir. Bu nedenle pelikanların, hepsi sardalyeyle su üzerinde yüzen bir nesneyi ayırt edemeyen «hareket ediyorsa yiyecektir» içgüdüsünün etkisiyle, topları, şişeleri ve açıkça sığmayan balıkları yutmaya çalıştığı belgelenmiş vakalar vardır.
Sonuç izlemesi komik olabilir, ancak kuş için de risklidir: çok büyük bir şeyi yutmaya çalışmak boğulmaya veya iç yaralanmalara yol açabilir. Bu yüzden bir dahaki sefere bir pelikanın gagasındaki imkânsız bir şeyi yutmakta zorlandığını gördüğünüzde, artık biliyorsunuz: bu sakarlık değil, tamamen yanlış hesaplanmış bir hırs.
