Poppy kanser hastası ve onu ayakta tutan bir rutini var: topluluğuna ait taş bahçesinin yanında oturmak, annesi onu yakından izlerken göğüs tasmasını takmak ve birinin durup merhaba demesini beklemek.
Sahibi tüm bunları yalnızca onu düşünerek bir araya getirdi—Almanya, Maui, Kansas ve daha birçok yerden bağışlanan boyalı taşlar; her biri bir yabancının bir dakika oturup onun başını okşaması ve birini eve götürmesi için tasarlanmıştı. Ancak kendi mahallesinde neredeyse hiç kimse yaklaşmıyor. Bazıları, sırf ciddi göründüğü için Poppy’nin dost canlısı olmadığını düşündü ve bu yanlış anlaşılma ikisinin de kalbini kırdı.
Bu yüzden artık insanların bilmesi gereken şeyi açıklayan bir tabela var: Poppy yerindeyken onu okşayabilirsiniz. Bu kediden ünlü olması istenmiyor—sadece birinin durup onu bir süre sevmesi isteniyor; çünkü meme kanserinin bu tatlı rutine ne zaman son verebileceğini ikisi de bilmiyor.