Kraliyet protokolü, bir prensesin kimseye çıplak elleriyle dokunmaması gerektiğini söylerdi. Eldivenler bunun içindi: taç ile dünya arasında kumaştan bir bariyer.
Diana onları çıkardı.
Tüm dünya HIV’li insanlardan korkarken onlara sarıldı. Hastanelerde hastaların ellerini, aralarında hiçbir şey olmadan tuttu. Temasın korkutucu olduğu bir dönemde, dokunmayı seçti.
Ve bu, onun sessiz başkaldırı eylemlerinden yalnızca biriydi. Kraliyet el kitabı dizlerinin bitişik ve ayak bileklerinin neredeyse birbirine değecek şekilde olmasını gerektirirken, o bacak bacak üstüne atarak rahatça oturuyordu.
Sert görünümlü şapkaları kot pantolonlarla değiştirdi. 1981’de, o zamanki Prens Charles’la evlendiğinde, yeminlerinden tek bir kelimeyi çıkardı: itaat.
Çocukları konusunda ise daha da ileri gitti. Onları Saray’ın duvarları içinde tecrit altında büyütmek yerine, devlet okuluna götürdü. McDonald’s’a götürdü. Onları lunaparklara götürdü; herhangi bir çocuk gibi sıraya girmelerini ve hiçbir kraliyet el kitabının daha önce tasavvur etmediği bir çocukluk yaşamalarını sağladı.
Bunların hiçbiri bedelsiz olmadı. Diana, azarlamalarla, aile içi gerilimlerle ve kolay affetmeyen bir kurumun sürekli baskısıyla karşı karşıya kaldı. Ama çiğnediği her kural bir seçimdi: bir sembol olmadan önce insan olmayı seçmek.
Halk onu prenses olarak taçlandırmadı. O bunu, eldiven eldiven, sarılma sarılma hak etti.
