Rahibe Consuelo Peset 54 yaşında ve dua etmeden ya da kahvaltı yapmadan önce kafesleri kontrol ediyor.
Toledo’daki Padua Aziz Antuan Manastırı’nda, o ve on bir manastıra kapanmış rahibeden oluşan topluluktaki diğer kız kardeşler, 30’dan fazla dev İspanyol tavşanına bakıyor, bugün neredeyse kimsenin hatırlamadığı, 9 kiloya kadar çıkabilen bir ırk. Ancak İç Savaş ve savaş sonrası dönemde, bu hayvan, İspanya genelinde binlerce aileyi ve yetimhaneyi besledi başka yenilecek neredeyse hiçbir şey olmadığında.
Yaklaşık 1996’da, otuz yıl önce, anne babasının hediyesi olan basit bir çift tavşanla başlayan şey, yaklaşık on yıl önce bu ırkın yok olmasını önlemeye adanmış bir projeye dönüştü. Hayvanlar, Complutense Üniversitesi ile ortak yürütülen genetik izleme, mikroçipler ve soğutmalı kafeslerin bulunduğu bir koruma çiftliğinin parçası; çünkü termometre 26 derecenin üzerine çıktığında sıkıntı çekiyorlar. Yine de, bürokrasi örnekleri satmalarını engelliyor: onları yalnızca bağışlayabiliyorlar. «Tarihimizi unutuyoruz», diyor Rahibe Consuelo; topluluk ise manastır dükkânında el yapımı tatlılar satarak geçimini sağlıyor.
