Başlangıçta armut büyüklüğündedir ve sonunda kaburga kafesine kadar ulaşan o kadar büyük bir organa dönüşür. Dokuz ay içinde rahim, insan biyolojisindeki en uç dönüşümlerden birini geçirir: pelvis bölgesinden yukarı doğru genişler ve kendine yer açmak için kelimenin tam anlamıyla diğer organların yerini değiştirir.
Bu yer değiştirme süreci göründüğünden daha radikaldir. Mide, bağırsaklar, diyafram ve mesane, yer açmak için yanlara itilir ya da sıkışır. Bu yüzden birçok kadın yoğun mide yanması, kaburgalarda baskı ya da sık idrara çıkma ihtiyacı hisseder: bu tek başına bir belirti değildir, tüm bir organın vücudun iç mimarisini yeniden düzenlemesinin doğrudan sonucudur.
Yeniden tasarlanmış bu alanın içinde bebek, plasenta ve amniyotik sıvı bir arada bulunur. Vücudun tüm bunları aynı anda, dışarıdan bir yönlendirme olmadan ve gerçek zamanlı olarak koordine etme yeteneği, muhtemelen insan doğasında gerçekleşen en sofistike olgudur.
