Chris Kunzmann, hâlâ sahibi olmayan bir yüzü ellerinde tutuyor.
Bu, servomotorlara monte edilmiş sentetik bir deri; artık gelişmiş animatronik olarak bilinen şeyin temelini oluşturuyor. Görüntüler tüm süreci gösteriyor: önce, kabloları ve dişlileri açıkta olan çıplak robotik iskelet, cansız bir silikon maskeyi taşıyor. Saniyeler sonra aynı yüz artık bir gövdeye, boyna ve beyaz gömleğe sahip; bir şey bekleyen herhangi biri gibi oturuyor.
Deri hareket ediyor, yapay kaslar geriliyor ve bakış sabit bir noktayı takip ediyor. Artık bir heykele benzemiyor; düşünen birine benziyor. Ve tüm bu teknolojinin üzerinde asılı duran soru da tam burada ortaya çıkıyor: Bir robot bu kadar iyi mimik yapabiliyorsa, artık aradaki farkı anlayamayacağımız noktaya ne kadar kaldı?