1992’de bir arkeolog ekibi, kuzey İngiltere’deki Roma kalesi Vindolanda’da ahşap bir nesne ortaya çıkardı. Onu müze kataloğuna basit bir etiketle yerleştirdiler: çorap örme aleti. Neredeyse otuz yıl boyunca, kimse ona yeniden yakından bakmadan orada kaldı.
Newcastle University ve University College Dublin’den ekipler onu yeniden incelemeye karar verdiğinde her şey değişti. 16 santimetre uzunluğundaydı ve antik ahşap zamanla küçülüp eğrilmeden önce muhtemelen daha uzundu. Şekli hiçbir şüpheye yer bırakmıyordu: bir fallustu. Hem de herhangi biri değil, tüm Roma dünyasından şimdiye kadar çıkarılmış bağımsız ahşap bir fallusun tek örneğiydi; çünkü böyle bir nesne iki bin yıl boyunca nadiren sağlam kalır.
Araştırmacılar gizemi çözemedi. Cinsel bir nesne, yiyecek veya ilaç kalıbı için bir havan tokmağı ya da insanların şans getirmesi için dokunduğu bir heykelin parçası olabilirdi. Kenarları cilalı; elden ele çok sık geçmekten aşınmış. Tek kesinlik, yaklaşık 2,000 yıl önce birinin onu o kadar çok kullandığı ki ahşap üzerinde izini sonsuza dek bıraktığıdır.
