Onu 1 Aralık 1948 sabahı Avustralya’daki Somerton Plajı’nın kumlarında buldular.
Koyu renk takım elbise. Parlatılmış ayakkabılar. Özenle bağlanmış kravat. Cüzdan yok, belge yok, isim yok.
Kırklı yaşlarında bir adamdı. Kimse sahip çıkmadı. Kimse onu tanımadı.
Bir şey bulmayı umarak açtılar. Ve buldular: pantolonunun gizli paçasında saklanmış küçücük bir kâğıt parçası. Antik Farsçada iki kelime: Tamam Shud.
«Bitti.»
Bu sözler, Ömer Hayyam’ın şiir kitabı Rubaiyat’ın son sayfalarına aitti. Kitabın izini sürdüler. Onu buldular: aylar önce biri onu aynı plajın yakınında bir arabanın arka koltuğunda bırakmıştı. Arka kapağında, kurşun kalemle yazılmış bir kod vardı. Görünürde hiçbir düzene sahip olmayan harfler. Bilinen bir şifre yok. Çözüm yok.
Yetmiş dört yıllık sessizlik.
2022’de Adelaide Üniversitesi’nden bir ekip, adamı DNA yoluyla teşhis etti. Adı Carl «Charles» Webb’di. 1905 doğumlu bir elektrik mühendisiydi. Evlenmiş, ayrılmıştı. O plajdan yüz kilometreden daha uzakta yaşıyordu.
Oraya neden gittiğini kimse bilmiyor. Neden öldüğünü de kimse bilmiyor. Kod hâlâ yanıtsız.
Zamanın yalnızca yarım yamalak çözdüğü gizemler vardır. İsmi sana geri verir, ama sırrı saklar.
Somerton adamının artık bir kimliği var. Eksik olan tek şey bir hikâye.