Bandit o kafeste gülümsemiyordu.
Barınaktaki yüzü neredeyse «ziyaretiniz için teşekkürler, iyi bir hayatınız olsun» diyordu — ailelerin yanından geçip gitmesini ve hiçbirinin onu seçmemesini izleyen bir köpeğin hüzünlü vedası. Donuk gözler, düşük kulaklar, geride bırakılmaya çoktan alışmış birinin o hareketsizliği.
Bugün Bandit ailesiyle yaşıyor, plajda bile elinden bırakmadığı bir Stitch pelüşüyle uyuyor ve bir zamanlar yalnızca beton duvarlara bakabildiğinde sahip olduğu aynı ifadeyle gün batımlarını izliyor. Sahipleri onu her yere götürüyor çünkü onlara göre hayvanlar da dünyayı görmeyi hak ediyor.
O üzgün köpeğin evdeki en mutlu dosta dönüşmesi için gereken tek şey bir fırsattı.