Şan ve şöhretten önce, bir çocuk ve tozlu bir yol vardı.
Mohamed Salah, Nil Deltası’nda kaybolmuş bir tarım köyü olan Nagrig’de doğdu. Gençlik yıllarında, sadece antrenman yapmak için Kahire’ye gitmek üzere 5 minibüse kadar biner, her gün dört, 5 saat yolculuk ederdi. Dönüşte de bir o kadar. Yıllarca. Tek bir şikâyet bile etmeden. Sanki fedakârlık olmadan yeteneğin, neredeyse hiç kimsenin yerine getirmediği bir vaatten ibaret olduğunu zaten biliyormuş gibi.
O yol onu zirvenin ta kendisine taşıdı: Mısır’ın tüm zamanlardaki en golcü oyuncusu, Avrupa şampiyonu, Anfield’ın kralı, koca bir kıtanın gururu. Ama şöhret onu değiştirmedi. Milyonlardan önce çocukluk aşkı Magi ile evlendi. Köyüne temiz içme suyu, bir okul, bir hastane kazandırdı. Ve bir keresinde, ailesinin evi soyulduğunda hırsızı affetti, ona para verdi, hatta iş bulmasına yardım etti. Kalbi işte bu kadar büyük.
Bugün Arjantin onu Dünya Kupası’nın dışına itti. Dünya şampiyonuna karşı son dakikaya kadar savaştı ve skorun tüm gerçeği anlatmadığına dair o acı hisle ayrıldı. Her şeyini verdiğini hissedip yine de bunun yetmediğini görmek daha çok acıtır.
Ama hiçbir sonucun küçültemeyeceği adamlar vardır. Hesabında bazen adaletsiz olabilen futbolun, Salah’ın çoktan inşa etmiş olduğu şeyi elinden almasının hiçbir yolu yok: başlı başına bir örneğe dönüşmüş bir hayat.