New York, 1943. II. Dünya Savaşı’nın ortasında, genç bir adam Grand Central Terminali’nde sürekli yoldaşı olan, yanından hiç ayrılmayan bir Alman çoban köpeğiyle birlikte bir fotoğraf kabinine girdi.
Özel bir duruma gerek yoktu. Birlikte oturdular, yanaklarını birbirine yasladılar ve hatta ortadaki fotoğraf için köpeğe bir çift gözlük taktılar. Üç çekim, üç farklı ifade, ömür boyu süren aynı bağ.
Seksen yıl sonra, o fotoğraflar hâlâ dolaşımda ve onlarla birlikte bir insanla köpeği arasındaki bağın bizi duygulandırmak için ne bir tarihe ne de bir bağlama ihtiyaç duyduğunun kanıtı da dolaşımda. Bunun için yalnızca el altında bir kamera ve o anı sonsuza dek koruma arzusu gerekiyor.